بیوگرافی

محمد مصطفی مهربانی در سال ۱۳۶۵ در قم به دنیا آمد. با توجه به شرایط موجود آن زمان، تحصیلات خود را تا مقطع لیسانس در رشته مهندسی صنایع گرایش برنامه ریزی و تحلیل سیستم ها، ادامه داد، و بعد از فراغت از تحصیل و اشتغال به کار، بصورت جدی موسیقی و آموزش ردیف آواز ایرانی را تا به امروز دنبال می کند.

نحوه آشنایی و علاقه مندی ایشان با موسیقی بدین شرح است:

زمانی که سال سوم دانشگاه بودم، آهنگ هایی از اساتید آواز ایرانی به دستم رسید؛ وقتی نغمه ها و آوازها را گوش میدادم، احساس می کردم، دنیای گمشده ی درونم در قالب لحن ها و ملودی ها تجلی یافته اند، دنیایی که هرگز در دنیای مادی نشانی از آن را ندیده بودم و هنوز هم ندیدم….. و روح کنجکاوم در جستجوی اصل خود روز بروز سوالات بیشتری ایجاد می کرد، و به همین دلیل نغمه های اصیل ایرانی مونس و همدم جدای ناپذیر من شد، نغمه های اساتیدی چون بدیعی، بنان، قوامی، شجریان، ناظری و … .

بعد از پایان دوره خدمت و بعد مدتی توانستم در شرکتی بصورت اداری و کارمند استخدام بشوم، و بعد از اولین روز کاری ام، قبل از اینکه به خانه بروم، بسمت آموزشگاه موسیقی رفتم و برای کلاس های آواز نزد استاد علی کاظمی راد (از شاگردان مرحوم رضوی سروستانی و آقای نوربخش)، تست دادم و بعد از تایید ایشان، با وجود مخالفت های زیادی که از سوی اطرافیان و نزدیکان صورت گرفت، با حمایت های استاد عزیزم بصورت متداوم آموزش ردیف ها را به مدت چهار سال پیش ایشان دنبال کردم. و از اسفند ماه ۱۳۹۴ تا به امروز در محضر استاد محمد منتشری (شاگرد مرحوم مهرتاش) ادامه ردیف ها را آموزش می بینم.همچنین از خرداد تا آبان ماه سال ۱۳۹۵ بمدت ۵ ماه با شرکت در دوره های آکادمی آواز ایران و زیر نظر استاد شهاب الدین مرتضوی مباحث تخصصی صداسازی را به صورت عملی و با استفاده از متد “سینگینگ ساکسز” آموزش دیدم.

خوشبختانه بزرگترین درس ها را در محضر اساتید عزیزم می آموزم.

همچنین در سال ۱۳۹۳ نتیجه یکی از کارهای پژوهشی خود را در قالب کتابی در زمینه تصانیف ایرانی با عنوان “آوای مهربانی” (جلد اول) به ثبت رساندم؛ و البته پروژه ها و پژوهش های مختلف دیگری را نیز تا به امروز پیگیری کرده ام که امیدوارم روزی در راستای بهبود هر چه بهتر آواز ایرانی به خدمت گرفته شود.

بزرگترین دغدغه خود را در راه آواز، “خود بودن” در همه زمینه ها می دانم، و معتقدم می بایست هر انسانی در امر آواز خواندن، بدور از تقلید و کپی کردن باشد. از دیدگاه ظاهری، خود بودن یعنی داشتن صدا، جمله بندی های تحریری، لحن های آوازی، جمله بندی های آوازی، برآمده از خود، و از نظر باطنی خود بودن، یعنی کشف احساس درونی خود و نمایش آن به شیوه ای خلاقانه و برآمده از باطن خود. و البته خود بودن نیازمند شجاعت، تلاش و پشتکار و هوشمندی فراوانیست مخصوصا در زمان حال، که امر تقلید بسیار رایج شده است و معتقدم امر آموزش هیچگاه برای خواننده پایان نمی پذیرد.

به امید روزی که بتوانم نوایی از عشق و مهربانیِ درونم، برآرم …

محمد مصطفی مهربانی (بیدل)